Waarom ik ben gaan bloggen

Iedere dag heb ik zoveel gedachten, word er gauw moe van.
Om die reden heb ik er soms een hekel aan dat ik autisme heb.
Mensen zonder autisme zullen vast ook wel zeggen dat ze veel denken, maar zoveel als ik denk....dan zou ik wel willen ruilen.
En dan nog het liefste met een dier. Zij denken niet zoals wij. Hebben niet de hele dag maar woorden en zinnen in hun gedachten. Bij dieren komt de dag zoals die komt.
Zij denken niet: "Wat moet ik straks doen, en hoe doe ik dat. En wat heb ik gisteren gedaan. En wat heb ik gezien." om maar even wat voorbeelden te noemen.

Maar nu dan de vraag waar het om gaat. Waarom ik ben gaan bloggen.
Ik wil mijn gedachten graag delen, hopen dat mensen zullen en kunnen begrijpen wat het leven inhoud voor iemand met autisme.
Ik wil ook wat gedachten kwijt kunnen, zodat ik er niet alleen mee blijf rondlopen.
Nu deel ik uiteraard ook niet alles. Een beetje privé is wel zo fijn.
En dat hoeft ook niet. Als ik de meer wat neutralere dingen maar kan delen. En hopelijk vertel ik mijn verhaal in mijn blogs duidelijk genoeg, anders laat maar weten als je iets niet begrijpt.
Ik begrijp soms iemand zonder autisme niet maar andersom kun je mij ook niet begrijpen.
Misschien heb je ook wel vragen aan mij.
Laat maar horen, dan probeer ik op mijn manier weer een antwoord terug te geven.

Ik had er ook voor kunnen kiezen om een dagboek voor alleen mijzelf bij te houden. Dit heb ik ook gedaan. Begon hiermee al als kind.
Schrijven is altijd al mijn ding geweest.
Ik heb op Word ook nog een dagboek staan. Maar dit heb ik even geparkeerd in de ijskast. Zoals de uitdrukking luidt. (Best grappig, ik als autist zie dit dus letterlijk voor me, dat ik het dagboek in de koelkast heb gelegd).

Dus nu even geen dagboek, maar bloggen om te kunnen delen, mensen kunnen laten lezen hoe ik als autist leef.

Mocht je nog een onderwerp weten waar ik over kan bloggen, laat maar weten. Of ik iets met het onderwerp doe, bepaal ik uiteraard zelf. 
Maar tips zijn altijd welkom.

Wat te veel prikkels met mij doen

Prikkels, overal zijn ze. Geluiden, kleuren, geuren.
Vermijden zal niet gaan, tenzij je in een ruimte gaat zitten waar geen één prikkel is. Maar dat is ook niet wat men wil.
Zelfs ik niet.
Ik heb op dit moment al een prikkel, hoofdpijn terwijl ik deze blog typ. Goed om te testen hoe ver ik kom met mijn blog.
Een prikkel die net voorbij kwam, was de ziekenwagen. Er bleek iets verder door in de straat iets te zijn gebeurd. Gelukkig zit ik op 3 hoog op een flat en krijg zo niet veel mee van het ongeluk.
Dus die prikkel is bijna nihil.
Soms krijg ik zoveel prikkels op een dag, dat ik mezelf zou willen opsluiten, of liever in een boomhut zitten midden in "the middle of nowhere"
Alleen de natuur om me heen, geen mensen die iets van je willen. Geen internet, telefoon, televisie.
Bij te veel prikkels word ik moe, voelt mijn buik vervelend en worden mijn spieren heel gespannen. Ook vaak een vol hoofd, wat zich vandaag in hoofdpijn uit.
Meestal blijft het bij een vol hoofd, mijn gedachten gaan zo snel, echt alles door elkaar. Dat kost veel energie.
Soms voel ik me al moe als de dag amper is begonnen. Dat komt ook wel omdat ik heel gespannen slaap, mijn dochter hoort me soms met mijn tanden knarsen in mijn slaap. Als ik half wakker ben, merk ik dat ook, en voel dan ook heel veel spanning.
Ook kan het zich uiten in boos worden, of juist helemaal afsluiten van de omgeving.

Ik ga de prikkels 1 voor 1 behandelen, met enkele voorbeelden waar ik last van heb.

1. Geluiden: Voorbeeld is regen die de hele dag tegen het raam klettert. Kinderen die krijsen, al weet ik dat hun er niks aan kunnen doen, het zijn de ouders die hun kind moeten toespreken. Harde muziek, zodat je zelf niet eens meer normaal kan praten.
2. Kleuren: Als de lucht helemaal bewolkt is en een fel gekleurde uitstraling heeft, ik wil het liefst veel blauw in de lucht zien, dan voel ik me prettiger.
3. Gevoel: Soms kan ik een aanraking niet verdragen, heb ik vaak in een rij. Maar kan ook zijn als ik met mijn dochter op de bank zit en ze zit net iets te dicht naast mij. Dit heb ik vooral als ik al wat moe ben.
4. Geuren: Ik ruik best wel goed, en vind veel geuren niet zo lekker ruiken, sigarettenrook, bah, ik kan het echt niet hebben, maar de geur van een sigaar vind ik nóg erger. En raar maar waar, spiritus vind ik heel lekker ruiken. En ook als een kaars is uitgeblazen of een lucifer die weer uit is. 

Omdat ik de laatste tijd best veel prikkels ervaar waar ik last van heb, wil ik even een paar dagen weg. Naar iets wat je misschien niet gauw verwacht. Naar Abdij Koningshoeven, in een gastenhuis.

Is niet zover weg, en toch kan ik rust ervaren. 

Misschien maar voor 2 dagen. Dat kan al voldoende zijn. Maar ik ga er nog even over denken, waar ik goed in ben.

Hieronder nog een gedicht uit mijn gedichtenbundel Gedichten á la auti. Ik vind dit gedicht heel toepasselijk bij deze blog.

En mijn blog is ondanks mijn hoofdpijn best goed gelukt, al zeg ik zelf. 

Social media en mijn gedachten hierover

Zoals beloofd is hier weer een nieuwe blog.
Dit keer over social  media. Voor iemand zoals ik is social media niet altijd even prettig. En toch ontkom ik er niet aan.
Ik heb o.a. facebook, twitter en instagram. Ik voel vaak de druk van social media. Zo van: je moet, moet, moet. (Laat ik toevallig een boek in huis hebben met de titel: "Het moet, moet, moet!" Maar dat terzijde.)
Ik moet wel meedoen aan social media. Ik heb weinig real life contacten. Dus dan ga je toch al gauw zoeken op een social netwerk. Maar daar krijg ik teveel prikkels. Foto's en teksten die positief of negatief zijn. 
Als ik niet meedoe aan social media voel ik me helemaal buitengesloten van alles en iedereen.
Maar doseren is moeilijk. Soms wil ik even een dag helemaal geen laptop aanhebben. Ook mijn mobiel wil ik graag een dagje aan de kant leggen.
Maar daar komt al een spel wat ik graag iedere dag speel op facebook. Dus moet ik wel op facebook. En denken dat je alleen een spel kunt spelen...nee, nee, dat gaat dus niet lukken want je ziet weer het e.e.a. voorbij komen op je timeline.
Twitter is makkelijk om even met rust te laten, soms sla ik een dag over om te twitteren.
Instagram is nóg veel makkelijker en daar is het alleen af en toe een foto er op zettten, meer ook niet. Dat zie ik dus niet als een moeten.

Het is dus hoofdzakelijk facebook wat de boosdoener is voor mij. 
Een dilemma, ga ik kijken en krijg ik veel prikkels of sla ik het een dag over en kan ik dan ook mijn spel niet spelen?
Al moet ik wel bekennen dat ik sinds mijn nieuwe mobiel het spel daar op heb geïnstalleerd. Ik vind alleen het spel wat klein voor mijn ogen helaas.

Ik hoop toch een keer te kunnen zeggen, ik laat mijn laptop en mobiel even voor wat het is. En als iemand afvraagt waarom ik er even niet ben, so what? 
Er is nog meer in het leven dan alleen maar social media. 
Ik plaats hier een toepasselijk gedicht waar ik ook nog een leuk en  toepasselijk plaatje bij heb gevonden.

Mijn lichte dwang

Dwangmatigheden, ieder mens zal ze vast wel hebben. We hebben allemaal wel wat vastigheid en structuur nodig.
Dat maakt niet uit, tenzij je er last van gaat krijgen.
Ik ben blij dat dit in mijn geval (nog) niet zo is. Ik hoop ook dat het zo blijft. Het is een vreemde dwang. Ik heb er ook aan gedacht dat het misschien geen dwang is maar een tic.
Toch houd ik het zelf op dwang.
Ik heb het al weer een poosje en dat is dat ik op straat als ik losse stoeptegels zie er met mijn fiets overheen moet rijden. Of er overheen lopen.
Beetje vreemd ja. Gelukkig heb ik het in lichte mate, want ik ga losse stoeptegels niet opzoeken. Ik hoef het ook niet iedere dag te doen. Ik hoef ook niet een bepaald ritueel te doen. En al helemaal niet denken: "Stel ik doe het niet, dan gebeurd er iets vervelends".
Toch heb ik wel al een paar keer meegemaakt dat ik baalde omdat ik niet over de losse stoeptegels kon fietsen omdat er net iemand aankwam en dus niet over die tegels heen kon rijden.

Dwangmatigheden kunnen bij iemand met autisme vaker voorkomen.
Ik probeer het uit te leggen hoe ik daar in mijn geval als autist over denk.
In deze snelle wereld wil je, in mijn geval ik, me proberen aan te passen. Dat lukt vrij goed, maar het kost veel energie. Heel veel energie zelfs.
Zo wil ik toch bepaalde controle hebben over mezelf waar iemand uit de snelle wereld niks van begrijpt of niet wil begrijpen.
Controle hebben is mezelf beter voelen. Maar dan wel voor even maar. En dat je iets doet wat een ander niet doet en er niet eens over nadenkt om zoiets te doen.
Ik weet niet of ik dit zo goed heb uitgelegd. 
Ik ben eigenlijk niet zo uitleggerig, Of het woord uitleggerig bestaat weet ik niet, denk eerlijk gezegd van niet, maar dan heb ik er een nieuw woord ingegooid haha.

Met mijn schoen op een losse tegel

Morgen ben ik weer terug met een nieuwe blog. Dit keer over wat ik vind van social media.

Dan plaats ik er ook een gedicht bij.

Gevoel bij mijn artikel in het Stadsnieuws

Hier ben ik weer met een blog. Het is alweer 3 weken geleden dat ik voor het laatst een blog heb gemaakt.
Soms heb ik gewoon weinig interessants te melden. Of ik vind het niet het delen waard. En het kan ook nog zijn dat ik bepaalde zaken liever privé houd.
Nu heb ik wel weer wat onderwerpen bedacht.

1. Het stukje in het Stadsnieuws
2. Blogs voor op de site van de Hersenstichting
3. Social media
4. Mijn beetje vreemde tic 

Ik ga onderwerpen 1 en 2 behandelen. Onderwerpen 3 en 4 volgen in een volgende blog en dat is zo spoedig mogelijk omdat ik bij onderwerp 3 ook een gedicht heb gemaakt.
En zoals jullie weten deel ik graag blogs maar nóg veel liever een gedicht.

Waarom over blogs op de site van de Hersenstichting? Ik heb namelijk pas geleden de Hersenstichting benaderd met de vraag of ik in een blog mijn gedichtenbundel zou kunnen promoten.
Ik heb er ook bij verteld dat ik blogs maak. Dit was interessant voor hen om te weten omdat er op de website van hen mensen het verhaal doen door middel van een blog.
Deze onderwerpen hebben betrekking op alles wat met de hersenen te maken heeft.
Zo heeft autisme ook met de hersenen te maken. 
Ik kreeg een mail terug met de mededeling dat mijn blogs waarvan ik de link had opgestuurd interessant waren en dat de eerste blog op 7 september online gezet gaat worden. 
Het is de blog die Uniek heet en die ik op 10 juni '15 had gepubliceerd. 
Zo leuk dat ik nu ook blogs kan delen!
En dat bij een stichting waar ik van hou. Ik collecteer voor ze, in februari voor de derde keer alweer.
Ik heb veel met deze stichting omdat ik hersenen bijzonder vind. Zeker omdat ik enkele familieleden heb waaronder ik met autisme. En een paar familieleden met een verstandelijke beperking.

En dan nu over mijn stukje in het Stadsnieuws.
Zoals deze en gene weten is mijn gedichtenbundel op vrijdag 14 augustus uitgekomen.
Dan komt het moeilijkste: promoten van het boek.
Ik heb een promotiemail, een artikel en mijn foto gestuurd naar het mailadres van de krant.
En ja hoor, ik mocht in het krantje staan.
Mijn gevoel is: blij, trots, enthousiast, tevreden, dankbaar en zelfverzekerd (moet wel bekennen dat ik even een emotielijst heb opgezocht, anders kwam ik slechts alleen op blij en trots).
In een krantje staan gebeurd ook niet iedere dag.
En wetende dat mensen mijn artikel hebben gelezen.
En hopelijk levert het voor mij weer meer verkoop op van mijn boek.

Maar ik ben er nog niet, ik ga op meer plaatsen mijn boekje promoten. In kleine stapjes, dat dan weer wel. En mocht het ergens niet lukken met de promotie, dan vind ik het niet eens erg. Het allerbelangrijkste was dat mijn boek uit zou komen. En dat is me maar mooi gelukt!

Het artikel dat op woensdag 26 augustus in de krant stond

Hoe ik een aantal dagen vakantie beleef

Maandag 3 augustus vertrokken Myrthe en ik naar Den Haag. We hadden eerst thuis nog middageten op en gingen toen met de koffers richting bushalte.

Daarna met de trein en toen nog met de tram. Gelukkig was het in de trein rustig en in de tram viel het ook nog mee.

Toen gingen we inchecken bij hotel Sebel.

We hadden een kamer die per trap bereikbaar was, we moesten drie trappen op.

De kamer was goed onderhouden. Je hoort/ziet/leest wel eens verhalen dat een hotelkamer vies is.

Maar wij hadden een leuke kamer met een douche/wc en zelfs een koelkastje en föhn en een ventilator. 

Ook een kluisje. Was handig om de tablet van Myrthe in te leggen toen we op pad gingen.

Dinsdag was het een beetje knudde weer en vertrokken we helaas met jas aan naar Escher in het paleis.

Was op zich wel een leuk museum al vond ik ook niet alles interessant. 

We gingen wat later op de dag zonder jas naar Scheveningen. Maar wat viel dat tegen. Het werd kouder en we baalden dat we geen jas bij ons hadden.

Dus we zijn maar kort gebleven.

Woensdag werd het wel een stralende en zonnige dag, wat ik wel merkte in de avond.

Ik bleek licht verbrand te zijn. Had er totaal niet bij stil gestaan om me in te smeren. Tja, volgende keer maar wel aan denken dus!

We gingen naar Madurodam. We waren lang niet meer daar geweest dus het was daar heel leuk.

De laatste keer was Myrthe  denk ik een jaar of 6. 

Donderdag gingen we naar het Kinderboekenmuseum waar ook het Letterkundig museum bijzit.

We hadden toch wat spijt dat we daar heen gingen.

Beetje kinderachtig, maar ja toch wel grappig om eens te zien.

Maar niet voor een tweede keer dus.

Op 1 etage was het wel interessant. Daar zag je ook schrijfwerk van bekende schrijvers.

En een heel oud schrijfwerk van omstreeks 1375-1400.

En een schrijfwerk waarvan de letters zooo klein waren dat het bijna op een geheim schrift leek.

Donderdag avond was het allermooiste en leukste moment.

We gingen eerst bij Subway een lekker broodje eten en daarna met de tram naar Scheveningen.

Het was best druk.

De Pier is ook weer geopend en daar gingen we dus heen.

Je kon er ook gezellig binnen een drankje nuttigen. We namen een heerlijke koude smoothie met aardbeien,frambozen en bramen.

Terwijl we daar zaten ging de zon steeds verder onder, zo prachtig als je dat nog nooit in je leven hebt meegemaakt.

Ja, dat de zon ondergaat zie je hier ook wel. Maar de zon verdwijnt dan achter de bomen terwijl die nog niet helemaal onder is.

Daar in Scheveningen zie je de zon letterlijk in de zee verdwijnen.
En deze keer maar goed dat we nu wel een jas hadden meegenomen want op de terugweg hadden we de jas echt nodig.

Vrijdag hadden we ruim voor tienen in de ochtend weer uitgecheckt. We gingen op het station nog een starbucks drinken en namen toen de trein naar huis.

Dit was in grote lijnen dus de vakantie van ons. 

Wat waren mijn moeilijke dingetjes op vakantie door mijn autisme?

• Moeite met weggaan omdat ik voor vertrek bedacht wat ik allemaal weer moet doen als ik weer thuis  ben. Zoals de was weer doen en dat ik dan meer wasgoed heb om te wassen.
• Moeite met plannen. Ik had dan wel een lijstje gemaakt met wat doe dingen maar dat waren voor mijn gevoel toch de wat saaiere dingen. Zo baalde ik bij thuiskomst dat we niet naar het Museon  waren gegaan. dat had me achteraf toch leuker geleken dan het Kinderboekenmuseum.
• Toch best vlug moe worden van de prikkels. We gingen dus amper 's avonds er nog op uit. Alleen donderdag avond hadden we het wat later gemaakt.

Ik moet ook bekennen dat het voor Myrthe en mij ook de eerste keer was dat we met ons tweetjes op vakantie gingen. Dat maakt het dan toch wel goed.

De laatste keer dat Myrthe op vakantie ging was vorig jaar bij hele goede vrienden van mijn ouders die in Reuver wonen.

En voor mij is het 5 jaar geleden dat ik met een georganiseerde reis met mijn broer naar Texel ging.

Of ik volgend jaar weer ga weet ik nog niet. Misschien dat ik even een jaartje oversla met op vakantie gaan, och ik kan er nog een poosje over denken.

Madurodam Binnenhof Den Haag

Hofvijver Den haag

Mooie zonsondergang in Scheveningen 

Zeemeeuw in Scheveningen

Zijkant van hotel Sebel met de tram in de verte

Mijn boek is er!

Het allereerste exemplaar heb ik zojuist per post via Boekscout aangekregen!
Heb alleen, om de spanning er voor mezelf er nog in te houden, het pakketje nog niet opengemaakt.

Zal jullie eerst de e-mail hierover laten lezen, die wil ik jullie niet onthouden.
Ik kreeg deze mail gisteren aan.

Beste Saskia,

Het eerste exemplaar van je boek is naar je onderweg. Gefeliciteerd met deze mijlpaal. Mooi moment. Geniet ervan!

Het exemplaar dat je ontvangt, is de allereerste echt geprinte versie. We hebben dit exemplaar bekeken, en het op grond daarvan geschikt en gereed verklaard om binnenkort in de verkoop gebracht te worden.

Veel plezier met je boek. Behandel dit exemplaar met het volste respect. Het is namelijk echt de allereerste versie, en het is ook de eerste bekroning van al het werk dat je erin hebt zitten. We hebben het met alle plezier op de bus gedaan.

*Opent nu het pakketje* 

Echt wel cool! Gewoon een boek met mijn naam er op! En op de achtergrond mijn pasfoto. En dan alle gedichten die ík heb geschreven! En wat te denken over de cover die ik heb uitgezocht op 

www.fotolia.com

Kreeg al tranen in mijn ogen, dus toch (wel van blijdschap uiteraard. 
Niet dat jullie verkeerde gedachten krijgen en denken dat ik mijn boek niet leuk vind).In eerste instantie dacht ik even dat het me niets deed omdat ik de cover en gedichten al had gezien in een pdf bestand.
Maar niets is minder waar.
Komt vast omdat ik het boek nu in mijn handen kan vasthouden.
Er doorheen kan bladeren en wetende dat andere mensen dit boek ook binnenkort kunnen bestellen.

Hieronder nog enkele foto's van een blije en zeer tevreden dichter!

De envelop met het boek er in (heb uiteraard wel mijn adres weggelaten)

En de spanning wordt groter

Kaart die er bij zat

Voorkant van mijn gedichtenbundel

Binnenkort is het boek  te bestellen voor de geïnteresseerden. Als ik meer weet dan horen jullie dat weer van mij.
En voor wie zijn/haar e-mail heeft gegeven en toestemming aan mij heeft gegeven, krijgt nog een mail van boekscout ter zijner tijd. Zal in ieder geval niet meer lang duren.

Nu eerst volgende week genieten van een aantal dagen vakantie samen met mijn dochter.
Na mijn vakantie komt er weer een nieuwe blog, ergens rond half augustus. Dan zal ik over de vakantie vertellen. 
Fotolia