Mijn boek is er!

Het allereerste exemplaar heb ik zojuist per post via Boekscout aangekregen!
Heb alleen, om de spanning er voor mezelf er nog in te houden, het pakketje nog niet opengemaakt.

Zal jullie eerst de e-mail hierover laten lezen, die wil ik jullie niet onthouden.
Ik kreeg deze mail gisteren aan.

Beste Saskia,

Het eerste exemplaar van je boek is naar je onderweg. Gefeliciteerd met deze mijlpaal. Mooi moment. Geniet ervan!

Het exemplaar dat je ontvangt, is de allereerste echt geprinte versie. We hebben dit exemplaar bekeken, en het op grond daarvan geschikt en gereed verklaard om binnenkort in de verkoop gebracht te worden.

Veel plezier met je boek. Behandel dit exemplaar met het volste respect. Het is namelijk echt de allereerste versie, en het is ook de eerste bekroning van al het werk dat je erin hebt zitten. We hebben het met alle plezier op de bus gedaan.

*Opent nu het pakketje* 

Echt wel cool! Gewoon een boek met mijn naam er op! En op de achtergrond mijn pasfoto. En dan alle gedichten die ík heb geschreven! En wat te denken over de cover die ik heb uitgezocht op 

www.fotolia.com

Kreeg al tranen in mijn ogen, dus toch (wel van blijdschap uiteraard. 
Niet dat jullie verkeerde gedachten krijgen en denken dat ik mijn boek niet leuk vind).In eerste instantie dacht ik even dat het me niets deed omdat ik de cover en gedichten al had gezien in een pdf bestand.
Maar niets is minder waar.
Komt vast omdat ik het boek nu in mijn handen kan vasthouden.
Er doorheen kan bladeren en wetende dat andere mensen dit boek ook binnenkort kunnen bestellen.

Hieronder nog enkele foto's van een blije en zeer tevreden dichter!

De envelop met het boek er in (heb uiteraard wel mijn adres weggelaten)

En de spanning wordt groter

Kaart die er bij zat

Voorkant van mijn gedichtenbundel

Binnenkort is het boek  te bestellen voor de geïnteresseerden. Als ik meer weet dan horen jullie dat weer van mij.
En voor wie zijn/haar e-mail heeft gegeven en toestemming aan mij heeft gegeven, krijgt nog een mail van boekscout ter zijner tijd. Zal in ieder geval niet meer lang duren.

Nu eerst volgende week genieten van een aantal dagen vakantie samen met mijn dochter.
Na mijn vakantie komt er weer een nieuwe blog, ergens rond half augustus. Dan zal ik over de vakantie vertellen. 
Fotolia

Hoe ik een dag in een pretpark beleef

Zaterdag 11 juli zijn mijn dochter Myrthe en ik naar de Efteling gegaan.
Waar kun je nu meer prikkels krijgen dan in een pretpark?
Ik heb deze keer zo goed mogelijk opgelet hoe mijn ervaring was in het park zodat ik er een blog over kon gaan maken.

Omdat we al ruime tijd van te voren hadden gepland dat we op 11 juli naar de Efteling zouden gaan viel deze prikkel al weg.
Ik kon er naar naar toe leven. Waarom juist op 11 juli? Dit omdat Myrthe zo graag Sarah en Julia Nauta wilde ontmoeten. Deze 2 meisjes zijn o.a. bekend van het Junior Songfestival. Ook van musicals, reclames en kinderen voor kinderen. 

Het enige wat nog in mijn ogen mis kon gaan was het weer. Maar wat hadden we geluk die dag! Wel wat warm, maar wel droog, dus een jas hoefde ook niet mee. Het was zelfs laat op de avond nog erg lekker buiten.
Ik heb opgelet hoe het in de rij zou zijn. Ik vind langere rijen op zich niet erg maar het hangt er vanaf wat voor mensen staan voor je en achter je. Hele drukke kinderen geven me veel prikkels en mensen die erg luidruchtig zijn. Ook mensen die bijna tegen je aan hangen zodat je het gevoel hebt dat je weg wordt gejaagd uit de rij.
Maar de rijen vielen me deze keer ook ontzettend mee.
Zou het zijn omdat ik oplette hoe mijn ervaring in het park was dat alles best goed ging die dag?
Dan let ik er voortaan vaker op, wie weet helpt dat wel om dan een extra leuke dag te hebben.
Of alles zat gewoon een keer helemaal mee.
Ik denk dat het met de prikkels ook wel meeviel omdat ik het park goed ken. Als het een park zou zijn wat ik totaal nog niet ken is de belevenis ook al totaal anders bij mij. En de Efteling is vanuit Tilburg dichtbij. Stel ik moet eerst nog een lange reis met de trein maken dan krijg ik al veel prikkels in de trein. 

Wel één klein iets waar ik wel last van had.
We wilden iets gaan eten in de avond, frietjes, kaassoufflé en drinken.
Maar de rij was wel erg lang. Myrthe ging na even mee gewacht te hebben in de rij, vast op een bank zitten om plek voor ons vrij te houden.
Maar toen kwam wel even de drukte op me af.
Wat ik dan doe is me totaal afsluiten, ben zelfs niet meer aanspreekbaar en sta letterlijk als een standbeeld. Ook voel ik op dat moment weinig of niks.
Gelukkig duurde dit moment niet lang en heb ik me uiteindelijk weer kunnen concentreren op de rij die gelukkig steeds korter werd. Ook pakte ik even mijn mobiel erbij om afleiding te hebben,

Ik had in de ochtend lichte druk in mijn hoofd, was bang dat ik dus hoofdpijn zou gaan krijgen maar dat gebeurde ook al niet.
Myrthe kreeg later in de avond nog wel hoofdpijn. Zelfs de volgende dag heb ik er geen hoofdpijn aan overgehouden. Wel was ik heel erg moe.
Ik vond het echt een super geslaagde dag! Al ga ik een volgende keer als het iets koeler is en als het mogelijk is op een doordeweekse dag als het iets minder druk is. Uiteindelijk voor mijn prikkelverwerking nét ietsje prettiger.

Met schattige Pardijntje

Julia, Sarah en Myrthe in het midden

Update rondom mijn gedichtenbundel

Nooit had ik verwacht dat er meer bij een boek uitbrengen zou komen kijken dan nu.

En het is nog niet eens in eigen beheer. (Gelukkig maar)

Maar het is wel heel leuk om te doen. 

En ik ga voor het eindresultaat....een eigen boek! Ik ben rondom dit soort dingen niet gauw een emotioneel mens, maar toch voel ik nu dat ik dan wel even een traan moet laten. 

Het is gewoon een droom die uit gaat komen. Hoeveel jaar heb ik niet gedacht dat ik ooit een gedichtenbundel zou willen uitbrengen en dan nu is het bijna zover.

Ik heb ondertussen van uitgeverij Boekscout een datum gekregen over wanneer het boek zoals bij hun gepland staat uitgegeven gaat worden.

Op 14 augustus. Voor de lezers, focus nog niet helemaal definitief op deze datum, doe ik zelf ook niet.

Kan altijd iets tussenkomen zodat de verschijningsdatum iets opgeschoven gaat worden.

Ik heb aan Boekscout mijn foto gestuurd, komt op de achterzijde van het boek.

Ook een foto voor de cover, hoop dat ze die goed keuren. Ben er zelf wel meer dan tevreden over dus ik hoop echt dat die foto als coverfoto gebruikt mag worden.
Ik heb ook een samenvatting van het boek en een korte biografie opgestuurd. Kan zijn dat er nog wat correcties aangepast moeten worden, maar daar krijg ik nog bericht over.

Ook ben ik al aan het oriënteren waar ik mijn boek kan promoten, al had ik met deze stap nog even kunnen wachten. 

Ik heb toch nog maar één iets waar ik mijn boek kan gaan promoten. Dit is het Stadsnieuws, de plaatselijke huis aan huis krant vanuit Tilburg.

Het moeilijkste was toch wel om 40 e-mails bij elkaar te krijgen.

Het is me wel gelukt! Heb er zelfs 41, en wie weet nog meer? Mag altijd.

Ik zat wel vrij vlot aan de 26 mails maar daarna ging het naar mijn zin even te langzaam, dan raak ik gefrustreerd als het niet wil opschieten.

Dat is dan weer mijn "probleem". De reden is ook dat ik alles zo perfect mogelijk wil hebben. En in dit geval niet meer dan normaal lijkt me.

Misschien dat het voor sommigen nog niet helemaal duidelijk is waarom de mail gegeven moest worden.

Ik zal hieronder een stukje kopiëren van de e-mail van Boekscout:

Beste .naam.,

Boekscout, gaat mijn boek '.titel..' uitgeven. De uitgever wil aan een selecte groep mensen, die mogelijk geïnteresseerd is, een promotiemailing sturen op het moment dat het boek beschikbaar is.

De uitgever heeft mij verzekerd dat je e-mailadres alleen gebruikt zal worden voor het verzenden van de promotiemailing van míjn boek. Je zult dus éénmalig een bericht van hem ontvangen. Dat is in mijn contract met Boekscout ook als volgt vastgelegd:
"De uitgever zal de door de auteur verstrekte e-mailadressen uitsluitend en eenmalig gebruiken voor toezending van de promotiemailing voor het boek van de auteur. De adressen zullen niet voor andere doeleinden worden gebruikt, en ze zullen ook niet aan derden worden verstrekt."

Als je deze promotiemailing van Boekscout wilt ontvangen, laat me dat dan even weten dan kan ik je e-mailadres aan de uitgever doorgeven. Kopieer in dat geval onderstaande zin in je mail naar mij:

Ik geef toestemming voor gebruik van mijn mailadres voor het toezenden van een eenmalige promotiemailing.


Vriendelijke groeten,
Uw naam
----------------

Dit moet ik dus sturen naar degene die hun mail hebben gegeven en dan krijg je van Boekscout een promotiemailing.

Hierbij dan de update. Zo gauw ik meer belangrijk nieuws heb omtrent mijn boek (klinkt ook zo leuk "MIJN BOEK") dan zal ik uiteraard weer een blog hieraan wijden.

Angsten

Deze keer wil ik het hebben over angsten.
Ik ga er van uit dat ieder mens wel een bepaalde angst heeft voor iets. Maar hoe je het ervaart en hoe je er mee omgaat is een tweede.
De één heeft een beetje last van de angst maar kan er verder goed mee leven, bij een ander is de angst zo groot en ondraaglijk in het dagelijkse leven dat je er iets mee wil of moet doen om de angst weer onder controle te krijgen.

Zo heb ik ook bepaalde angsten, gelukkig heb ik in lichte mate bepaalde angsten en praat ik er verder niet echt over, maar nu wil ik het wel kwijt.
Het gaat hier tenslotte over mijn leven met autisme en bij autisme zijn sommige dingen net even iets anders.
De meeste autisten hebben namelijk meer angsten dan iemand zonder autisme.

Mijn grootste angst/fobie is alles wat met medische dingen te maken heeft, zoals bloed prikken, over operaties praten, enz. Hiervoor ben ik afgelopen jaar nog bij Ipzo in Den Bosch geweest. Ipzo is een angstbehandelcentrum. Ik ben er nog steeds niet helemaal vanaf maar dat zal nooit helemaal overgaan. Dat komt omdat ik deze angst al heel erg lang heb.
Maar er mee om kunnen gaan en weten wat je moet doen in een bepaalde situatie helpt al behoorlijk.

Een andere angst is een angst die ik voorheen helemaal niet had. Ik durf absoluut niet van een schuine rolband af voor fietsers. Voor als je dus met de fiets de fietsenkelder in moet gaan.
Staat de rolband stil, dan is er niks aan de hand. Als de band loopt dan ben ik dus zo weg en zet ik mijn fiets maar ergens onbewaakt. 
Ik weet niet hoe deze angst is gekomen. Ik ben bang om met mijn fiets te vallen als ik al 1 voet er op durf te zetten.
Omdat ik zo baal van deze angst ga ik eindelijk samen met mijn begeleidster naar de stad maandag en proberen of het dan wel gaat lukken. Ik ben blij dat deze begeleiding wel mee wil helpen. Mijn vorige begeleiding vanuit Amarant deed hier niks mee.
Het frustreert me ook echt als ik anderen vrolijk met de fiets naar beneden zie gaan, dus ik moet en zal proberen dat het me ook lukt.
En is het niet maandag, dan vast wel een ander keertje.

Ook heb ik angst voor heel erg donker, niet in mijn eigen huis maar als ik ergens anders ben.
Ik durf wel graag in de python en Joris en de draak in de Efteling (daar heb ik dan geen angst voor) maar de Vogelrok is een achtbaan in het donker en ik kreeg het me toch benauwd daarin, puur omdat het donker was.
Je ziet niks maar je voelt wel dat je met een vaart over die baan gaat. En omdat ik dan niet meer weet waar ik ben word ik bang.
Dus ik ga daar dus niet meer in. Och er zijn nog genoeg attracties waar ik wel in ga.

Mijn laatste angst waar ik het over wil hebben duikt heel af en toe op. Deze angst is een beetje vreemd als je het hoort.
Soms als ik een douche neem ben ik bang dat de vloer instort, ik weet het, is een vreemde angst. Gelukkig heb deze angst niet zo vaak maar het is wel vervelend als ik wel ga denken dat de vloer inzakt. Dan moet ik expres een paar keer op de grond stampen om gerust te zijn. 

Wat hebben jullie voor angsten? Reageer hieronder als je er over wil vertellen.

De tekst hieronder spreekt mij wel aan, gevonden op Pinterest.

Mijn droom komt uit

De zin "follow your dreams"is nu helemaal voor mij van toepassing. Het is sowieso al mijn favoriete spreuk.

Je dromen volgen. Nu is mijn droom om een gedichtenbundel uit te brengen gewoon uitgekomen! 

Het begon allemaal in 2009. Toen begon ik eens een gedicht te schrijven.

En publiceerde dit gedicht op hyves wat toen nog bestond.

Ik kreeg enkele positieve reacties hierop. Het zelfde gedicht heeft ook in een tijdschrift van het NVA (Nederlandse Vereniging voor Autisme) gestaan.

Ik ben meer gaan schrijven.

Zo schreef ik in 2009 slechts 3 gedichten, dit ook omdat ik er in oktober van dat jaar mee begon.

In 2010 tot mijn verbazing maar 1 gedicht (heb net even in mijn schriftje terug gekeken).

In 2011 en 2012 schreef ik ook nog niet zo veel. Maar vanaf 2013 ben ik steeds meer gaan schrijven.

Ik ben er ook beter in geworden en heb nu vlugger inspiratie voor een gedicht.

Het kan me soms zelfs frustreren als ik al even geen gedicht heb gemaakt. En als ik dan te veel focus op het moeten maken van een gedicht lukt het juist niet. Het moet spontaan in me op komen, werkt bij mij het beste.

Maar goed, zo heb ik eindelijk met mijn veel betere begeleiding dan wat ik voorheen had samen gekeken hoe we de gedichten konden opsturen naar Boekscout.

2 Juni stuurde ik de gedichten op en ook nog een voorwoord erbij en ik kreeg vrij snel een telefoontje van Boekscout.

En zo zat ik gisterenmiddag bij de auteursbijeenkomst samen met mijn moeder te Soest.

Ik vond het wel spannend, maar wel leuk spannend. Ik had zoiets van als het niet door gaat, jammer dan. Al hoopte ik natuurlijk van wel.

Maar er zijn zoveel schrijvers en dichters dat je toch gaat twijfelen

Toen we nog even moesten wachten omdat we te vroeg waren, heb ik een paar boeken bekeken die in een rek stonden. Toen ik 1 boekje opsloeg viel mij op dat de stijl van dichten wat op die van mij leek, en dat gaf me goede hoop.

Uiteindelijk kregen we veel info van de directeur van Boekscout. Hij legde alles goed uit.

En op het laatste kwamen de beoordelingen.

En jaaaaa.....ik heb een voorlopig contract, dat wil zeggen dat er nog correcties aangebracht moeten worden. Dit laat ik door boekscout zelf doen.

Je kan ook aan een naaste vragen of die het wil doen, maar dat echt iemand zijn die veel verstand heeft van de Nederlandse taal. En ik weet zo gauw niemand, dus boekscout is het beste alternatief.

En ik weet heel zeker dat alles correct zal zijn.

Hierna gaat alles in werking, een cover, een titel (die ik al heb), mijn boek promoten. Ik moet dan ook 40 e-mails sturen naar boekscout van mensen die serieus geïnteresseerd zijn om een boek te bestellen.

Dus bij deze, wie een boek wil bestellen....dan graag je e-mail adres geven. 

Als afsluiting nog een gedicht:

  

Voel ik me anders?

Of ik me anders voel omdat ik autisme heb?
Nee en ja.

Nee omdat ieder mens nu eenmaal anders is, het zou gek zijn als iedereen hetzelfde was. Daarmee wordt het wat saai op deze wereld.
Toch moet ik ook een ja bekennen. En dat is omdat mensen zonder autisme je soms als "anders dan anderen" behandelen.
En ook omdat het niet aan me te zien is dat ik autisme heb.
Wanneer ik overprikkeld heb en ik zeg dat, dan wordt er vaak geroepen dat mensen zonder autisme dat ook hebben.
Maar kunnen zij voelen wat ik voel? Nee.
Kunnen zij denken wat ik denk? Nee.
Overprikkeld zijn is voor ons net iets vervelender. Omdat er nog van alles door je hoofd blijft gaan en dat kun je op zo'n moment niet filteren. Dus mijn hoofd is letterlijk "vol".

Ik voel me ook vaak anders omdat ik minder snel ben. Maar dat komt ook mede door deze snelle maatschappij.
En moeten we allemaal snel zijn? Met snelheid maak je vlugger fouten, vind ik dan. Met snelheid ben je vlugger gestrest.
Ik kan heus wel wat sneller werken maar het voelt niet altijd goed. 
Misschien als ik in een ander land had gewoond waar een andere mentaliteit heerst dan had ik dit gevoel niet gehad.

Maar verder voel ik me echt niet anders dan een ander.
Ik lach net zo graag om grappen, kan net zo goed huilen bij een vervelende gebeurtenis. 
Erger me net zo goed aan bepaalde mensen. Kan net zo goed genieten van een zomerse dag.
Praat net zo graag met anderen.
Alleen dit alles doe of denk ik nét even iets anders maar dat máákt me niet anders.

Wat over mezelf

Ik wil jullie wat meer laten weten over mezelf

Normaal gesproken begin je een blog met over jezelf te vertellen.

Maar ja, dan doe ik het bij deze nu dus.

Aangezien mijn blog nadrukkelijk bij autisme ligt wil ik eerst zeggen hoelang ik de diagnose autisme heb.

Het is dit jaar 10 jaar geleden dat ik de diagnose pdd-nos heb gekregen. (een jubileum haha) Tegenwoordig heet dit geen pdd-nos meer maar autisme spectrum stoornis (ass)

Ik heb in het verleden al zoveel meegemaakt omtrent de psychiatrie dat ik toch wel blij was dat ik eindelijk de juiste diagnose had gehad.

En ook waarom ik op dingen anders dan anderen reageerde.

En dat ik eindelijk wist waarom contacten maken voor mij lastiger is aan te pakken.

De eerste keer dat ik in aanraking ben gekomen met de psychiatrie was een sova training die ik ben gaan volgen toen ik 10 jaar was bij toen nog het RIAGG wat tegenwoordig GGZ heet.

Op mijn 16e heb deze training nog een keer gedaan.

Maar altijd bleef ik terug getrokken en zei niet veel buitenshuis.

Totdat ik ging afzetten tegenover mijn ouders en school ging ook steeds minder omdat ik veel moest verwerken in mijn hoofd wat niet lukte.

Ik heb helaas vaak gespijbeld. Ja dit zeg ik gewoon omdat het toch al lang is geleden en je zo een beter beeld krijgt hoe ik was.

Ik laat overigens ook details weg die ik liever voor mezelf houd, Ik hoef tenslotte niet alles te delen wat ik wil.

Nadat het op school echt niet meer lukte en thuis ook moeilijker werd ben ik 3 maanden in behandeling geweest op een afdeling, daarna ging ik dagbehandeling doen.

Ik ben in die periode ook verhuisd en ben toen bij het ribw gaan wonen in een groep.

Nu ik terug kijk op deze tijd denk ik, had ik toen maar geweten dat ik autisme had.

Er is ook sprake geweest dat ik borderline zou kunnen hebben.

Er werd toen veel vaker gedacht dat een vrouw borderline zou kunnen hebben ipv autisme.

Gelukkig weet men steeds meer over autisme bij vrouwen en wordt vaker wel de juiste diagnose gesteld.

Vandaag de dag kan ik goed met mijn autisme leven,ik weet de valkuilen en wat ik wel en niet kan.

En wanneer ik moe ben en dat ik dan rust wil nemen.

Ook al kan dit niet altijd, toch heb ik het wel nodig. Dan functioneer ik beter.

Alleen ik baal nog steeds dat ik amper contacten heb. Maar misschien wil ik hierin iets te veel.

Ik ben soms serieus jaloers als groepjes mensen leuke dingen ondernemen of bij elkaar op visite gaan.

En dat niet om de 3 maanden om maar wat te noemen, maar wekelijks.

Nu nog wat waar ik me voor interesseer en mijn hobby's. 

Uiteraard gedichten schrijven! Dat is echt een uitlaatklep. 

En nu dus ook bloggen. 

Ik speel graag spellen op facebook. Kleuren doe ik graag (uit die boeken: kleuren voor volwassenen).

Ik werk 1x in de week als vrijwilliger in de Ruilwinkel.

Ook heb ik sinds een paar maanden eindelijk goede begeleiding aan huis. 1x per week komt er begeleiding. Er zijn er 2, dus ze wisselen af met langskomen.

Fietsen vind ik ook leuk om te doen. En soms een uitstapje maken met de trein. 

Ook steek ik veel tijd in mijn huishouden (misschien iets té veel maar dat komt omdat ik perfectionistisch ben en van netjes en geordend houd).

Tenslotte nog samen plezier hebben met mijn dochter die altijd van vrijdagmiddag t/m maandagochtend bij mij is.