Geschrokken

Vorige week (29 oktober) toen mijn dochter jarig was, had ik de kooi met de parkieten meegenomen naar haar slaapkamer. Dit ging goed want 1 parkietje (Kiki) is tam. Zij gaat wel eens meer mee zonder kooi naar de slaapkamer, dan blijft ze rustig zitten. Noa daarentegen is minder tam. Toch ging dat goed vorige week.

Maar vanochtend ging het goed mis. Ik had de parkieten dus weer meegenomen naar de slaapkamer van Myrthe. Op een gegeven moment belande Noa achter het bed. We schrokken enorm want ik kon Noa daar absoluut niet pakken. Dus als een raket snel handelen en gelukkig het zware bed kunnen verschuiven. 

Ik kon Noa toen weer pakken. Het is ook geluk hebben dat ik het bed zo kon verschuiven dat ik Noa ook weer kon pakken.

Hij vloog zelfstandig weer terug naar zijn kooi. Ik heb hem wel een poosje goed geobserveerd of er iets was. Voor hetzelfde geld had hij een vleugeltje kunnen breken. Of zelfs een pootje kunnen breken. 

Hij is weer erg levendig, bovendien heeft hij zijn vriendinnetje Kiki. Hij fluit en brabbelt weer. Dat is een goed teken.

Bij mij zit de schrik er nog wel een beetje in. 

Het is ook een goede leer want ik laat Noa niet meer op de slaapkamer, tenzij hij in de kooi zit met het deurtje dicht. 

Voor andere mensen is dit ook een waarschuwing, want er kan altijd iets met een parkietje gebeuren, zelfs als je het niet verwacht.

Ik wil Noa nog lang niet kwijt en Kiki ook niet, daar zijn ze me te dierbaar voor. Ik hoop dat ze nog vele jaren bij ons blijven💓💓

Ik heb God ook gedankt en gezegd dat ik dankbaar ben dat het goed is afgelopen.

Mijn zomervakantie

 Ik heb 2 weken zomervakantie gehad, morgen, 21 augustus weer gaan werken.

Ik weet niet of een ander vindt of ik genoeg gedaan heb, maar ik mag eigenlijk toch niet klagen.

1. In Leiden geweest, samen met mijn moeder, broer en dochter, met de trein.

2. In Vlissingen geweest met een goede vriend, met de auto.

3. In Reuver geweest, samen met mijn broer en dochter, ook met de trein.

4. Nog wat kunnen lezen

5. Een paar gedichten gemaakt, waar ik blij mee ben, want mijn inspiratie is vaak ver te zoeken. En als ik weer ga werken dan lukt het helemaal niet meer om te dichten, daar baal ik wel van want dichten is toch wel vaak mijn passie.

Ik heb toch nog wel wat een vakantie gevoel, want 26 augustus ga ik met mijn dochter ook nog naar de Efteling toe.

Ik zou ook nog afspreken in de vakantie, dat heb ik met mijn goede vriend gedaan, toen we naar Vlissingen gingen. Na de vakantie ga ik ook nog op woensdag met een vriendin afspreken.

Opruimen heb ik helaas niet meer gedaan, maar dat kan ik altijd nog doen in een weekend. Ik zou ook nog naar Eindhoven of Den Bosch zijn gegaan, maar dat is er ook niet meer van gekomen.

Toch mag ik niet klagen over mijn vakantie.

En waarschijnlijk hebben mijn dochter en ik volgende zomervakantie een heel leuk vooruitzicht.

Met Autitravel naar het buitenland. Misschien naar Duitsland.

Wil ik te veel in de vakantie doen?

 

Mijn vakantie duurt 2 weken. Maar ik heb het gevoel dat ik te veel "moet" doen van mezelf.

En 2 weken zijn zo voorbij.

Mijn lijstje met wat ik wil doen:

1. Leiden

2. Den Bosch

3. Reuver

4. Misschien Eindhoven

5. Wat opruimen in huis

6. LEZEN

7. Proberen of ik nog gedichten kan schrijven (al kom ik vaak inspiratie tekort)

Dus best veel dingen wat ik wil. En ik wil mezelf niet voorbij lopen, ik wil namelijk ook wat kunnen rusten. 

De volgende vakantie is namelijk pas eind december. Ik dacht dat ik in oktober ook nog vrij was, maar dat is niet zo.

Leiden en Reuver gaan sowieso door. Voor Leiden heb ik tickets besteld voor Naturalis.

En ik heb de vrienden (ik noem ze oom en tante) van mijn moeder beloofd dat ik in de vakantie kom. 

Eigenlijk had ik ook nog de Efteling op het lijstje willen zetten. Maar dat doe ik na de vakantie. 

Relaxen is ook belangrijk.

En ik moet maar zo proberen te denken, wat niet kan dat kan niet.

Maar zoals je leest, vervelen zal ik me echt niet doen.

Bijna feest van het werk (spannend voor mij)

 Op 14 juni 2023 is er feest vanuit het werk (10 jarig bestaan van het werk), toch wel spannend om er heen te gaan.

Je zal wel denken, spannend? Een feest is toch niet spannend om heen te gaan? 

Maar voor mij wel. Het kan namelijk best druk worden met veel onbekende mensen, want ze komen van meerdere locaties. 

Ik vind het spannend omdat ik niet precies ga weten hoe het feest gaat lopen en hoe het daar er uit ziet in Loon op Zand.

Raar maar waar vind ik een concert bij een drukke 013 minder spannend want ik weet hoe 013 er uit ziet en van die mensen heb ik geen verwachtingen.

Bij het feest heb je toch een soort van "band" omdat je direct of indirect collega's bent en zo meer verwachtingen hebt en ook wat iemand tegen je gaat zeggen. Daar kan ik mij niet op voorbereiden.

Ik kan die dag wel met een collega meerijden en ik probeer om het wat makkelijker te maken dichtbij de collega's van mijn locatie te blijven.

Dan komt het vast goed.

En wie A zegt moet ook B zeggen. Ik wil het zelf proberen om er heen te gaan dus gaat het vast en zeker goed komen, ondanks dat ik wat prikkels krijg te verwerken.

  

Over boeken en een gedicht erbij

 Ik heb weer een gedicht gemaakt na lange tijd. De laatste tijd vind ik het moeilijker om gedichten te maken, dus ik ben blij dat het weer gelukt is pas geleden. 

Het gaat over "In het boek".

Ik lees graag, heel graag, boeken zijn mijn leven ook al heb ik helaas niet altijd tijd om te lezen. 

Maar ik ben altijd in een boek bezig. Zo ligt het boek "Het meisje achter het prikkeldraad" nu op mijn bureau om te lezen.

Boeken zijn zo erg mijn leven dat ik het liefste in een bibliotheek of een boekenwinkel wil werken.

Boeken geven mij rust, ik duik er in weg en hoor ook echt in de wereld van het verhaal in het boek.

Het liefst ga ik dan niet meer terug naar het leven buiten het boek. 

Zelf heb ik ook jaren geleden een gedichtenbundel geschreven (gedichten á la auti). Ik ben er nog trots op. 

Mijn wens is om een roman te schrijven, maar daar heb ik helaas moeite mee. Dus lees ik gewoon boeken van anderen.

Een paar favoriete schrijvers zijn: Judith Visser, Simone van der Vlugt, Esther Verhoef, Greet Beukenkamp en Mariëtte Middelbeek en nog wel meer schrijvers.

 Hallo, hier ben ik weer na een lange afwezigheid (van meer dan 2 jaar!). 

Ik probeer in 2023 wat vaker weer te bloggen. 

Maar voor nu wens ik iedereen een mooi, gezond, gelukkig en liefdevol 2023 toe.

Relativeren met autisme in corona tijd

Zoals je weet is er de coronacrisis. Mocht je hier niks over weten dan heb je waarschijnlijk onder een steen geleefd. ;)
De coronacrisis zorgt er bij mij voor dat ik moet relativeren. En dat is nu juist moeilijk voor mij. Hier hebben meer mensen met autisme moeite mee.
En toch is het me eindelijk na diverse weken maar ook na de laatste persconferentie dan toch gelukt. En dat geeft me een wat beter gevoel dan dat ik eerst had.

Zo kom ik bij punt 1 aan, de kapper:

Eerst moest en zou ik naar de kapper moeten en had zelfs al genoteerd bij 29 april om de kapper te bellen voor een afspraak omdat ik er zeer zeker van was dat de kapper dan weer open zou zijn. Zo was de teleurstelling groot dat dit niet het geval bleek te zijn.
Maar nu denk ik maar dat mijn haren wel eens vaker dezelfde lengte hebben gehad dan wat ik nu ook heb. Dus de kapper kan nog wel wat weekjes wachten.

Punt 2, de Efteling:

Ik had bij 3 mei al opgeschreven "Efteling?" Wel met een vraagteken. Ik ging er dus eigenlijk niet van uit dat de Efteling open zou zijn. Maar ik keek er wel naar uit om weer te gaan. Maar nu denk dat het park echt wel weer een keer open gaat, dan neem ik gewoon weer een nieuw abonnement tegen die tijd (abonnement verloopt 27 april namelijk). En met mij zijn er veel mensen die het jammer vinden dat de Efteling niet open is, dus dat geeft ook wel wat steun zal ik maar zeggen.

Dan kom ik bij punt 3, het kattencafé in Den Bosch en Breda:

Dat vind ik jammer dat ze gesloten zijn. Ik hoop wel dat ze een oplossing kunnen vinden om toch gauw open te kunnen. Ik ga er graag heen met mijn dochter of een vriendin. Gelukkig kwam mijn vriendin pas geleden wel bij mij op visite, op gepaste afstand. Je gaat anders toch de sociale dingen missen.
Ik kan wel het geduld hebben tot dat ze weer open gaan, zolang ze maar niet failliet gaan, dan kan ik nog wel even er mee dealen ;)

En als laatste punt 4, Londen:

Daar wil ik zo graag heen, maar ik heb me er al bij neergelegd dat als we eind september niet kunnen gaan dat we het uitstellen naar volgend jaar. Vervelend, maar er zijn ergere dingen.

Verder ben ik gelukkig niet zo'n evenementen mens, dus dat diverse grote dingen niet meer door kunnen gaan dit jaar vind ik gelukkig niet zo jammer voor mezelf. Voor wie er wel erg mee zit, sterkte en niet getreurd, dan wordt het volgend jaar hopelijk nog mooier om naar dat evenement te gaan, mits alles weer wat normaal is tegen die tijd.


Ik wens iedereen veel gezondheid toe en stay safe.