Bijna feest van het werk (spannend voor mij)

 Op 14 juni 2023 is er feest vanuit het werk (10 jarig bestaan van het werk), toch wel spannend om er heen te gaan.

Je zal wel denken, spannend? Een feest is toch niet spannend om heen te gaan? 

Maar voor mij wel. Het kan namelijk best druk worden met veel onbekende mensen, want ze komen van meerdere locaties. 

Ik vind het spannend omdat ik niet precies ga weten hoe het feest gaat lopen en hoe het daar er uit ziet in Loon op Zand.

Raar maar waar vind ik een concert bij een drukke 013 minder spannend want ik weet hoe 013 er uit ziet en van die mensen heb ik geen verwachtingen.

Bij het feest heb je toch een soort van "band" omdat je direct of indirect collega's bent en zo meer verwachtingen hebt en ook wat iemand tegen je gaat zeggen. Daar kan ik mij niet op voorbereiden.

Ik kan die dag wel met een collega meerijden en ik probeer om het wat makkelijker te maken dichtbij de collega's van mijn locatie te blijven.

Dan komt het vast goed.

En wie A zegt moet ook B zeggen. Ik wil het zelf proberen om er heen te gaan dus gaat het vast en zeker goed komen, ondanks dat ik wat prikkels krijg te verwerken.

  

Over boeken en een gedicht erbij

 Ik heb weer een gedicht gemaakt na lange tijd. De laatste tijd vind ik het moeilijker om gedichten te maken, dus ik ben blij dat het weer gelukt is pas geleden. 

Het gaat over "In het boek".

Ik lees graag, heel graag, boeken zijn mijn leven ook al heb ik helaas niet altijd tijd om te lezen. 

Maar ik ben altijd in een boek bezig. Zo ligt het boek "Het meisje achter het prikkeldraad" nu op mijn bureau om te lezen.

Boeken zijn zo erg mijn leven dat ik het liefste in een bibliotheek of een boekenwinkel wil werken.

Boeken geven mij rust, ik duik er in weg en hoor ook echt in de wereld van het verhaal in het boek.

Het liefst ga ik dan niet meer terug naar het leven buiten het boek. 

Zelf heb ik ook jaren geleden een gedichtenbundel geschreven (gedichten á la auti). Ik ben er nog trots op. 

Mijn wens is om een roman te schrijven, maar daar heb ik helaas moeite mee. Dus lees ik gewoon boeken van anderen.

Een paar favoriete schrijvers zijn: Judith Visser, Simone van der Vlugt, Esther Verhoef, Greet Beukenkamp en Mariëtte Middelbeek en nog wel meer schrijvers.

 Hallo, hier ben ik weer na een lange afwezigheid (van meer dan 2 jaar!). 

Ik probeer in 2023 wat vaker weer te bloggen. 

Maar voor nu wens ik iedereen een mooi, gezond, gelukkig en liefdevol 2023 toe.

Relativeren met autisme in corona tijd

Zoals je weet is er de coronacrisis. Mocht je hier niks over weten dan heb je waarschijnlijk onder een steen geleefd. ;)
De coronacrisis zorgt er bij mij voor dat ik moet relativeren. En dat is nu juist moeilijk voor mij. Hier hebben meer mensen met autisme moeite mee.
En toch is het me eindelijk na diverse weken maar ook na de laatste persconferentie dan toch gelukt. En dat geeft me een wat beter gevoel dan dat ik eerst had.

Zo kom ik bij punt 1 aan, de kapper:

Eerst moest en zou ik naar de kapper moeten en had zelfs al genoteerd bij 29 april om de kapper te bellen voor een afspraak omdat ik er zeer zeker van was dat de kapper dan weer open zou zijn. Zo was de teleurstelling groot dat dit niet het geval bleek te zijn.
Maar nu denk ik maar dat mijn haren wel eens vaker dezelfde lengte hebben gehad dan wat ik nu ook heb. Dus de kapper kan nog wel wat weekjes wachten.

Punt 2, de Efteling:

Ik had bij 3 mei al opgeschreven "Efteling?" Wel met een vraagteken. Ik ging er dus eigenlijk niet van uit dat de Efteling open zou zijn. Maar ik keek er wel naar uit om weer te gaan. Maar nu denk dat het park echt wel weer een keer open gaat, dan neem ik gewoon weer een nieuw abonnement tegen die tijd (abonnement verloopt 27 april namelijk). En met mij zijn er veel mensen die het jammer vinden dat de Efteling niet open is, dus dat geeft ook wel wat steun zal ik maar zeggen.

Dan kom ik bij punt 3, het kattencafé in Den Bosch en Breda:

Dat vind ik jammer dat ze gesloten zijn. Ik hoop wel dat ze een oplossing kunnen vinden om toch gauw open te kunnen. Ik ga er graag heen met mijn dochter of een vriendin. Gelukkig kwam mijn vriendin pas geleden wel bij mij op visite, op gepaste afstand. Je gaat anders toch de sociale dingen missen.
Ik kan wel het geduld hebben tot dat ze weer open gaan, zolang ze maar niet failliet gaan, dan kan ik nog wel even er mee dealen ;)

En als laatste punt 4, Londen:

Daar wil ik zo graag heen, maar ik heb me er al bij neergelegd dat als we eind september niet kunnen gaan dat we het uitstellen naar volgend jaar. Vervelend, maar er zijn ergere dingen.

Verder ben ik gelukkig niet zo'n evenementen mens, dus dat diverse grote dingen niet meer door kunnen gaan dit jaar vind ik gelukkig niet zo jammer voor mezelf. Voor wie er wel erg mee zit, sterkte en niet getreurd, dan wordt het volgend jaar hopelijk nog mooier om naar dat evenement te gaan, mits alles weer wat normaal is tegen die tijd.


Ik wens iedereen veel gezondheid toe en stay safe.

Money, money, money

Na bijna een jaar afwezigheid hier, ben ik er weer.
Dit keer met een, je raadt het al, een blog over geld.
Ik heb al langere tijd moeite met geld uitgeven. Terwijl ik naar mijn inziens niks te klagen zou moeten hebben.
Dit heeft helaas toch nog met mijn verleden te maken. Door mijn ex kwam ik lang geleden in de schulden omdat ik steeds maar weer moest betalen omdat hij dat niet kon.
Gelukkig sta ik er nu goed voor. Ondanks mijn uitkering en het beetje geld wat ik van het werk krijg kan ik toch wel kopen wat ik nodig heb.

Nu wil het geval dat ik toch nog steeds op mijn geld zit. Als ik iets uitgeef denk ik steeds maar weer dat het duur is, ik eigenlijk niets wil uitgeven, bang ben dat mijn geld steeds minder wordt, enz.
Toch heb ik wel regelmatig iets nodig, dus moet ik toch geld uitgeven. Ik doe dit dan ook wel, maar ik voel me er wel vervelend bij.

Ik ben er zelfs mee naar de praktijkondersteuner gegaan, heb met haar hierover al meerdere gesprekken gehad. De gesprekken over de angst om geld uit te geven zijn eigenlijk al afgerond. 
Maar ik blijf er hinder van ondervinden.
Vooral het feit dat ik niet weet hoeveel spaargeld je zou "moeten" hebben.
4000 euro, misschien wel 5000 euro, of zelfs meer? Dat weet ik niet.
Nu geeft het NIBUD ook wel een richtlijn aan over hoeveel spaargeld je evt. zou moeten hebben. Maar hier kan ik weinig mee.

En dan nog al die uitdrukkingen, zoals "geld moet rollen". Zou ik dan minder krampachtig met mijn geld moeten omgaan en gewoon uitgeven zonder te denken of het wel kan?
Moeilijk. Denk dat ik toch nog maar wat gesprekken bij de praktijkondersteuner hierover ga hebben.
Hoe gaan jullie met geld om?

Mijn eerste werkweek

Ik heb een heuse baan, het is beschut werk bij de Diamant groep.
Op dinsdag 4 december was mijn eerste werkdag. Om 12.00 uur moest ik aanwezig zijn. Ik vond het wel erg spannend. Veel groter dan ik gewend was dan bij de dagbesteding. Ik had wel een dubbel gevoel. Ik wilde graag bij Diamant beginnen te werken, maar al die mensen gaven me het gevoel om weg te gaan. Toch heb ik doorgezet. En er werd mij de weg gewezen naar een plekje bij de lopende band.
Ik moest suiker sticks in een doosje doen.
Om 12.45 uur begon de pauze al weer tot 13.15 uur. De pauze vond ik erg verwarrend. Er waren een paar kantoren ingericht als kantine. Dit omdat de daadwerkelijke kantine verbouwd wordt.
Dus her en der kwam je allerlei mensen tegen. Ik wist niet waar ik moest zitten maar kon toch bij iemand aanschuiven.
Om 13.15 uur ging ik weer verder met werken. Om 15.00 uur was er weer pauze. Die duurde tot 15.15 uur.
En om 16.30 uur mag je naar huis. Iedereen staat daar bij de deur te wachten tot de zoemer gaat. Dan mag je echt gaan.
Woensdag was het al iets makkelijker om te gaan werken. En donderdag nog iets makkelijker. Ik denk dat ik uiteindelijk mijn draai daar wel ga vinden. Ik geef het in ieder geval een kans.
Het enige waar ik nog wel tegen op zie zijn die vele mensen. Alsof ik iedere keer weer even in het diepe spring en langzaam weer boven kom om tot de conclusie te komen dat het maar mensen zijn die net als mij zijn en ook geen baan aankunnen in de gewone maatschappij. Daarom is het goed dat er zoiets als Diamant bestaat. Hier kun je op je eigen tempo werken, dat geeft me een goed gevoel. Niemand die achter je aan zit en zegt dat je op moet schieten.
Ik heb ook al een klein beetje aanspraak met anderen. Een beetje dan, het is nog wel wat moeilijk om anderen aan te spreken. Toch kon ik al in een pauze bij een collega zitten. Helaas werkt ze niet altijd op de zelfde tijden als mij. 
Ik heb ook een eigen kluisje op mijn werk. En een pasje met mijn naam er op, dat pasje is te gebruiken voor de fietsenstalling en om de personeelsingang binnen te kunnen komen.
Kan ik spreken van een geslaagde werkweek? Ja toch wel.
Oh, ik werk trouwens 3 dagdelen. Op dinsdagmiddag, woensdagmiddag en donderdagmiddag. In de toekomst wil ik wel gaan uitbreiden. Maar eerst maar eens wennen.

Het logo van de Diamant Groep

Dit is één van de verpakkingen die gevuld worden met suiker

Appen op fiets verboden, eindelijk!

Hier ben ik weer eens! Is al ruim 8 maanden geleden dat ik een blog heb gedeeld.
Ik wil het hebben over appen op de fiets. Wie ergert zich ook aan vooral jongeren (ouderen doen er ook wel aan mee) die appen en bellen op de fiets?
Nou ik heel veel. Zoveel dat ik bijna de mobiel uit de handen zou willen trekken en erbij wil zeggen: "Hé let eens op het verkeer om je heen!" 
Ik vind het gevaarlijk, levensgevaarlijk. Ze letten totaal niet op. Ik zelf let juist erg goed op het verkeer, en het gebeurt regelmatig dat ik mensen tegenkom die alleen maar gefocust zijn op het kleine schermpje.
Ik moet dan extra goed opletten want anders word ik nog omver gereden ook.
Ik snap sowieso niet hoe men op een fiets kan appen. Ik heb ooit eens geprobeerd om mijn telefoon al fietsend uit mijn handtas te pakken maar dat lukt me niet eens. Laat staan appen op de fiets. Dan heb je toch eigenlijk twee handen nodig? 

Maar goed, eindelijk komt er per 1 juli 2019 een verbod. Al ben ik bang dat niet iedereen zich daar aan stoort helaas. Er zou meer controle moeten zijn. Maar dat is er niet. 
Dus nog zat mensen die het risico gewoon nemen. 
We gaan het zien volgend jaar. En voor nu zeg ik, let goed op in het verkeer. Een ongeluk zit soms in een klein hoekje.