Autismeweek

2 t/m 9 april 2016 is het autismeweek.
Een week om EXTRA bij mensen met autisme stil te staan.
Ik heb "extra" met hoofdletters getypt omdat er de rest van het jaar niet echt bij mensen met autisme wordt stilgestaan.
Wat mij betreft mag dit vaker gedaan worden.

Iedere dag van het jaar kost het ons autisten veel energie om mee te kunnen doen in deze maatschappij.
Er zijn natuurlijk dagen bij dat alles van een leien dakje verloopt. Maar buitenshuis begint het al met prikkels.
Tja, je kunt prikkels negeren, maar zo werkt dat niet. Het komt bij ons ongefilterd binnen in onze hersenen.
Alle zintuigen gebruiken we voor de volle 100% om alles in ons op te nemen.

Ik zal een voorbeeld geven waar ik last van kan hebben.
Ik doe 2x in de week de boodschappen bij de Albert Heijn. Vóórdat ik überhaupt naar de winkel ga ben ik al veel met de winkel bezig. Wat ik nodig heb schrijf ik op een briefje.
Daarna denk ik bijna altijd: "Ik heb totaal geen zin om boodschappen te halen" Geen zin betekent bij mij dat het me moeite kost en dat ik geen prikkels kan verdragen. Geen zin betekent bij mij niet dat ik er spreekwoordelijk met de pet naar gooi of  nonchalant ben, wat wel vaak gedacht wordt als je zegt ergens geen zin in te hebben.
Dus ik ga toch maar naar de winkel, eten komt niet vanzelf hierheen.
In de winkel aangekomen begint het al met al die piepjes van het scannen. Dan heb je nog de kans dat je gekrijs hoort omdat een moeder iets verbiedt aan haar kind.
Verderop staan mensen gezellig te kletsen in het gangpad. Wat voor mij dus niet gezellig is, want dat is afleiding, ik lijk namelijk zo mijn lijstje niet eens bij te kunnen houden. Echt alles wat in de supermarkt gebeurd is voor mij afleidend naar het daadwerkelijke waar ik voor kom: boodschappen halen!
Nog even verder over wat ik nog meer tegenkom.
Dat is dan bij de kassa. Ik krijg altijd zoveel negativiteit over me heen als ik daar sta. Ik kan niet tegen hun snelheid. En toch moet je beleeft blijven en vriendelijk hallo zeggen.
Het liefste zou ik steeds opnieuw willen zeggen: "Scan de artikelen iets langzamer."
Soms krijg je amper de kans om iets op de band te leggen en ze grissen het al bij je weg.
Weet je hoe tevreden ik altijd ben als ik mijn boodschappen weer thuis kan uitpakken? Heel tevreden.
Eindelijk weer een paar dagen verlost van dat karwei.

Dus ja, alleen al dit kost energie. Maar dat schijnt de maatschappij waarin we leven niet altijd te kunnen of willen begrijpen.
Daarom de autismeweek. Verdiep je eens in autisten.
Waarom de dagelijkse dingen net ietsje meer moeite kosten.

En bedenk ook zoals ik niet vaak genoeg kan zeggen (soms moet je gewoon vaak iets herhalen voordat het opgepakt wordt) iedereen is uniek!
Wat de één wel moeite kost is voor een ander wel weer makkelijker.

Vaak verwijd ik de last die ik ervaar van mijn autisme aan de maatschappij, zou het niet veel makkelijker zijn als er minder veranderingen waren, of minder snelheid?
Of dat men minder hoge verwachtingen heeft, bijvoorbeeld als je solliciteert naar een baan?

Als laatste wil ik nog uitleggen wat voor vergelijking ik heb gemaakt om duidelijk te krijgen hoe het werkt met de energie en alle gedachten in het hoofd.

Ik vergelijk me met een oudere laptop. Alles functioneert wel, maar omdat er zoveel op de harde schijf staat gaat alles ietsje langzamer. Opstarten gaat iets minder snel, op het internet zoeken gaat wat trager. En dit kost ook veel energie. Ook loopt een oudere laptop wat vaker vast doordat er veel opstaat
Zo is het ook bij mij. Ik functioneer prima, maar doordat mijn hoofd zo vol raakt met gedachten gaat het iets langzamer, dit kost veel energie. En vastlopen gebeurt bij mij ook als er zoveel prikkels zijn en tot weinig nog in staat ben om te doen.

Bedankt voor het lezen van deze blog. Is er iets onduidelijk, heb je een vraag?
Laat het me dan weten.

Vorig jaar had ik dit gedicht geschreven maar dit jaar is het gedicht weer helemaal van toepassing

NVA staat voor Nederlandse Vereniging voor Autisme

Zoeken naar woorden

Jaren terug, om precies te zijn op 19 oktober 2009, schreef ik mijn allereerste gedicht die ik op social media deelde. Toen nog het hyves tijdperk.

Inmiddels is het bijna 6½ jaar later. Nog steeds past dit gedicht enorm goed bij mij.
Dit is dan ook mijn meest favoriete gedicht.
Ik kan door middel van dit gedicht uiten waar ik verbaal juist niet goed in ben: zeggen wat ik bedoel en denk.

Ik heb langer de tijd nodig om me te uiten. Ook blijf ik met woorden malen in mijn hoofd. En nét die paar woorden die ik nodig zou moeten hebben, blijven weg. 
Ze zijn wel in mijn hoofd maar ze komen net op het moment dat ik wil niet bovendrijven.
Dit frustreert me soms wel.
Al leg ik me er nu wel makkelijker bij neer. Het is zoals het is, ik heb autisme en ik denk nu eenmaal wat anders. 
Alles wat bij binnenkomt qua prikkels geeft een gedachte, soms zijn dat er zoveel dat om die reden een woord wegblijft.
Ik ben sowieso al blij dat ik wel de gave heb om me in gedichten en blogs te kunnen uiten.
Als het niet face to face lukt, dan toch achter mijn laptop? 
Ik vind het wel altijd jammer dat ik me niet kan uiten bij Facebookgroepen, dan wil ik reageren op een onderwerp van iemand, maar dan lukt me dat niet en dan scrol ik maar weer verder. Terwijl ik juist wel had willen reageren. Ik ben om deze reden dan bang dat mensen gaan denken dat niks me interesseert. Foute gedachte, ik weet het.

Zelfs nu, op dit moment als ik een afsluitende zin wil typen komt er niks.
Daar kan ik dan wel weer mooi mee afsluiten, aangezien mijn blog heel pakkend "Zoeken naar woorden" heet. ;) 

Ik heb de achtergrond gerestyled @ 25 maart 2016. Toen ik pas begon met achtergrondjes bij mijn gedichten te maken was ik er nog niet zo goed in, nu na vele gedichten later gaat me dit veel makkelijker af al zeg ik zelf. 

Het is...bruxisme

Bruxisme, had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord.
Totdat ik het woord las in de tv gids. Het stond in de Tros kompas.
Bruxisme....een slaapstoornis.
Dus ik heb zonder dat ik het wist een slaapstoornis. Een slaapstoornis is het zeker, de tv gids heeft me niet zomaar wat wijsgemaakt. Ik heb daarna ook nog op internet gezocht, daar stond het ook, een slaapstoornis.
Onder de mensen die niet weten wat ik met bruxisme bedoel: TANDENKNARSEN.
Ik schaam me er niet voor om dit te zeggen, het komt bij veel meer mensen voor.
Het is vooral vervelend voor mensen om je heen.
Mijn dochter kan mij horen in de nacht. Zelf merk ik het amper of niet.
Soms word ik half wakker in de vroege ochtend en dan hoor ik mezelf ook. Dat is best raar want het voelt vreemd en het klinkt vreemd.
Ik kan er wel vanaf komen. De tandarts had wel iets maar dat vond ik wel wat kostbaar. 
Ik heb ook gelezen dat het aan stress ligt (ben ik soms zo vaak gestrest, bewust dan wel onbewust?).
Hiervoor zouden ontspanningsoefeningen kunnen helpen.
Het is dus een slaapstoornis. Toch heb ik bij het woord slaapstoornis hele andere gedachten.
Bijvoorbeeld lang wakker liggen. Ik lig bijna nooit lang wakker. Of bijna helemaal niet kunnen slapen. Ik slaap toch wel een uur of 7 á 8. 
Toch moet ik wel bekennen dat ik me nog wel wat moe voel in de ochtend. 
Maar voorlopig zit ik dus met een slaapstoornis zonder dat ik daarvan af wist. 

Dit vond ik op internet. Is eventueel ook te gebruiken.
Maar ik vind het zo raar om in de nacht iets in je mond te hebben.

Autisme en verslavingen

Het is weer tijd voor een nieuwe blog. Ik heb al dagen zitten praktiseren waar ik het nu het beste over kan gaan hebben.
Dat is dus over verslavingen, maar dan wel mensen met autisme en verslavingen.
Zijn autistische mensen gevoeliger voor verslavingen? Of ligt het er ook aan hoe je bent opgevoed?En met wie je in je leven omgaat?
Dat zijn  vragen waar ik een antwoord probeer op te geven.
Ik geef de antwoorden wel vanuit mijn standpunt. Mocht je het er niet mee eens zijn laat dan gerust een reactie achter. 

Ik denk dat we wel gevoeliger voor verslavingen zijn. Verslavingen geven een houvast. Iets wat steeds terug komt geeft rust.
Ik heb dat met voeding. Ik kan iedere dag vruchtenhagel op brood doen. En dat hou ik een lange periode zo vol. Echt iedere ochtend hetzelfde op mijn brood. Daarvoor pakte ik in de ochtend hazelnootpasta op mijn brood. Dat heb ik ook lang weten te doen. Maar omdat vruchtenhagel iets gezonder is op brood ben ik overgestapt.
Ik kan ook iedere week roerbaknoedels eten. Gelukkig probeer ik als het me lukt wat afwisseling in mijn avondeten te gooien. Maar het liefst eet ik dus die noedels met kipfilet en groentes er doorheen.
Het geeft me een houvast. Is het dan wel een verslaving? Hier twijfel ik een beetje over.
Mijn verslavingen (als het dus verslavingen zijn) gaan wel weer over. Ik heb voor het middageten een hele poos beschuit op en een paar boterhammen. Nu eet ik graag brabants roggebrood in plaats van beschuit.

Ik denk ook dat de omgeving bijdraagt of je een verslaving kunt krijgen.
Ik ben veel gaan roken toen ik op mijn 20ste in een groep bij het RIBW ging wonen. We woonden met zes personen en bijna iedereen rookte daar, op 1 iemand na.
Ik was toen gevoeliger voor de omgeving om me heen. Bovendien had ik voor ik daar kwam wonen af en toe al een sigaret opgerookt (als was ik toen niet verslaafd). 
Ik ben pas van het roken afgekomen toen ik op mezelf woonde en mijn dochter 3 jaar oud was. Ik zag ook bijna niemand meer om me heen roken omdat ik minder in aanraking kwam met rokende mensen om me heen. Toen kon ik makkelijker stoppen.

Mensen met autisme spiegelen vlugger aan gedrag wat anderen doen. Vandaar dat verslaafd worden makkelijker is.
Gelukkig heb ik wel de kracht en de wil om weer te stoppen.
Nu zou ik absoluut niet meer willen en kunnen roken. Ik heb een enorme afkeer voor sigaretten. 

Van de week toen ik aan het bedenken was of autisme en verslavingen een leuk onderwerp zou kunnen zijn om over te hebben, bedacht ik me dat negativiteit ook min of meer een verslaving kan zijn.
Ik denk gauw negatief. En als je al een negatieve gedachte hebt volgen er alleen maar meer.
Toevallig kwam ik van de week een artikel tegen in het magazine Perspectief van het UWV.
Daar stond een goede oefening in.

Draai een week lang al uw negatieve gedachten om in positieve en u voelt zich al een beter mens.

Dan probeer ik hier mee aan de slag te gaan. En hopelijk raak ik verslaafd aan positieve gedachten.....

Collecteren voor de Hersenstichting en mijn ervaring hierover

Afgelopen maandag 1 februari was de collecteweek voor de Hersenstichting begonnen.

De collecte duurt nog t/m zaterdag 6 februari.

Het is dit jaar de derde keer dat ik collecteer.

Waarom ik ben gaan collecteren? 

1. Als eerste omdat ik me verbonden voel met de Hersenstichting. Er zijn veel hersenaandoeningen en daar valt autisme, wat ik heb, ook onder.Ook zuurstoftekort bij de geboorte staat op het lijstje van de Hersenstichting. (Mijn broers hebben dat opgelopen bij hun geboorte.)En niet alleen ik heb autisme, in de familie komt meer autisme voor. Ook ken ik diverse mensen die autisme hebben.
2. Ik vind het leuk om iets te kunnen betekenen voor een goed doel. 
3. Lekker in de buitenlucht zijn
4. Allerlei verschillende mensen tegenkomen. Het is echt bij elke voordeur weer anders.

Punt 4 brengt me op het vertellen hoe het voor mij zelf is om te collecteren.

Zeker omdat ik autisme heb en niet van veranderingen houd.

Toch kan ik dit makkelijk doen. Ik moet soms wel even schakelen in mijn hoofd.

Bijvoorbeeld als er een kind ipv een volwassene opendoet.

Want ik zeg standaard: "Heeft u een kleine bijdrage voor de Hersenstichting?" Dus als ik een kind zie moet ik dus "jij" zeggen. 

Of als er niet wordt opengedaan, dan ben ik soms bang dat ik te lang bij een voordeur blijf wachten. Maar misschien lijkt dat maar zo. 

Ook kan ik niet te lang achter elkaar collecteren. Als ik rond 17.00 uur vertrek dan ben ik om 18.00 uur weer klaar. Daarom ga ik meerdere dagen op pad. Ik wil wel een goed gevulde bus hebben.

Ik ben dan ook zeer benieuwd wat het bedrag zal zijn in de bus.

Ik zeg, iedereen kan collecteren. Je krijgt er meer zelfvertrouwen van. Het geeft een goed gevoel als er geld in de bus gegooid wordt. Het maakt me niet eens uit hoeveel (al hoop ik stiekem dat men er €2,00 in gooit). Maar ik ben met alles blij. Dat zeg ik dan ook tegen ze, "alle beetjes helpen" en iedereen daarna netjes bedanken. En dan wens ik ze ook nog een fijne avond toe.

Collecteren is wat betreft mij het leukste vrijwilligersbaantje om te doen!

40 jaar

19 januari 2016, 40 jaar geworden. Klinkt zo anders. Dat ik 40 ben is niet wennen. 

Maar het getal 40 ís wennen. 

Tien jaar lang heb ik het getal 3 in mijn leeftijd gehad.

Maar dat is niet meer zo. Dat maakt het een beetje vreemd en wennen voor mij.

Ik merk nu ik ouder word dat ik steeds vaker aan iets nieuws moet wennen. 

Komt dat door mijn autisme? Dat weet ik wel zeker. 

Als je ouder wordt is alles wat je doet routine. 

Maar is er een verandering, hoe klein ook, dan moet je schakelen. En gedachten bijstellen. Maar de flexibiliteit (als ik die überhaupt al had) wordt minder. Zo ervaar ik het.

Ik heb er op zich geen moeite mee dat ik minder vlug aan iets nieuws wen. Ik ben het gewend. Zo ben ik gewoon. En ik weet dat ik heus wel kan wennen als mensen niet gaan pushen dat ik maar makkelijker moet kunnen schakelen. Gelukkig gebeurt dit nu niet. 

Ik heb een interessant artikel gevonden op het internet. Het gaat me alleen om dit artikel en verder niet om de hele website.  http://www.r95.nl/r95-publicaties/r95-publicaties-ass-op-leeftijd.html

Ik wil een paar zinnen uit dit artikel citeren.

1. Iedereen die ouder wordt, wordt ook minder flexibel. Hun incasseringsvermogen vermindert, ze hebben minder energie en passen zich minder gemakkelijk aan. 

 2. Bovendien zien we allerlei maatschappelijke ontwikkelingen die het er voor mensen met autisme niet gemakkelijker op maken: er zijn veel meer prikkels, op sociaal gebied wordt meer van je verwacht, je moet flexibel zijn en iedereen moet meedoen. Wanneer je afwijkt van het normale, hoor je er tegenwoordig niet meer bij.

Om af te sluiten wil ik melden dat ik me echt geen 40 voel. Ik heb een voordeel dat ik er jonger uit zie. (de meeste mensen schatten mij jonger, hoera). 
Als je ouder wordt is het raar maar waar positief dat je jonger geschat wordt. En als je nog jong bent wil je juist ouder geschat worden.
Ik vind mezelf qua  geestelijk denkvermogen en hoe ik reageer meer een dertiger, misschien zelfs een twintiger.
Toch merk ik lichamelijk wel veranderingen. Zo duurde het wel lang voordat mijn knie waarop ik was gevallen niet meer zeer deed. Heb er toch zeker 3 weken last van gehad.
Met fietsen merk ik nu al dat achterom kijken om te zien of er een auto/fiets achter me aankomt als ik naar links wil  wat moeite kost. Dan heb ik het idee dat ik ga zigzaggen met mijn fiets en de controle verlies. 
Maar al met al voel ik me zoals ik ben, en daar heeft leeftijd niets mee te maken!

Hoe ik denk

Allereerst wil ik iedereen nog een heel goed,gezond,prachtig,vrolijk,liefdevol,respectvol 2016 wensen! (Kan toch nog wel, om dit te wensen?)

En nu hoe ik denk, ik ga een poging doen om dit uit te leggen.

Hoe iemand met autisme denkt. 

Hierbij wil ik nadrukkelijk bij vermelden: Hoe ik denk met mijn autisme. Iedereen is, en ik kan dit niet vaak genoeg zeggen, uniek! Dus zoals ik denk hoeft lang niet iedereen te denken.

Maar er zal geheid herkenning zijn van mensen die autisme hebben.

Ik heb heel vlug zeer veel gedachten. Ik probeer ze wel te minderen door op te schrijven wat ik moet doen op een dag. Dus op mijn bureau ligt een schrijfblok met iedere dag een to do lijstje.

Dit is voor mij erg belangrijk omdat ik anders angst krijg. En angst betekent voor mij negatief worden en piekeren.

Dus zolang ik een to do lijstje heb is dit denken weg. 

Maar dan ben ik er nog lang niet. Ik kan over ieder klein ding nadenken. Ik zie mijn hersenen meer als allemaal kleine vakjes in mijn hoofd die gevuld worden en gevuld blijven.

Schiet me meteen alweer een nieuwe gedachte binnen om het nog beter en begrijpelijker uit te leggen.

Vulploegmedewerkers die vakken vullen in de winkel. Ze vullen bij totdat alles (bijvoorbeeld melk) is aangevuld. Als er dan iemand melk zou pakken dan wordt het schap weer leger. Als er een gedachte weg is dan denk ik minder. Maar aangezien de winkel gaat sluiten pakt niemand melk. Conclusie, het schap met melk blijft vol.

Zo blijft ook mijn hoofd vol met gedachten die ik niet kwijt kan.

Ik kom alleen van heel veel gedachten af door ontspanning te zoeken. Maar dat wil niet altijd lukken.

De laatste tijd kan ik gelukkig wel weer lezen oppakken. Maar overdag kan ik niet lezen.

Alleen als ik naar bed ga. Nog even een hoofdstuk lezen. Dan voel ik me moe worden en denk ik minder. Zo val ik altijd goed in slaap.

Misschien een tip voor als je niet kan slapen? 

Bij mij geeft iedere gedachte weer een nieuwe gedachte, dan gaan ze door elkaar. 

Het wrange is, bij mindfulness heb ik de gedachtemeditatie gehad. (Ik zat hierover even terug te kijken in het boek Mindfulness bij volwassenen met autisme.)

In het boek staat wel dat dat deze meditatie voor sommige mensen een moeilijke vorm van meditatie is.

Ik weet daarom niet of dit bij mij gaat werken als ik hiermee zou gaan oefenen.

Ik heb sowieso al een poos niks meer met mindfulness gedaan. Ik leef de laatste tijd liever in het verleden of in de toekomst. Maar niet in het hier en nu.

Toch een idee om juist nu mindfulness op te gaan pakken. In het hier en nu leven is wel prettiger. 

Het linker gedachtewolkje is nu voor mij van toepassing. Moet ooit weer de rechter worden